U cilju smanjenja negativnog uticaja građevinske industrije na životnu sredinu, tim japanskih istraživača razvio je novi materijal za stabilizaciju tla koji u potpunosti eliminiše potrebu za korišćenjem klasičnog cementa. Ova inovacija, osim što zadovoljava građevinske standarde, istovremeno rešava dva ključna problema u sektoru - visoku emisiju ugljen-dioksida prilikom proizvodnje cementa i sve veće količine industrijskog otpada.
.jpg)
Ilustracija (Foto: Pexels)
Naime, tradicionalni portland cement odgovoran je za oko 7-8 procenata ukupne globalne emisije ugljen-dioksida. Paralelno s tim, otpadni materijali poput građevinske prašine i stakla gomilaju se na deponijama. Novi materijal, razvijen u Japanu, koristi upravo te otpatke kako bi stvorio visokoefikasan stabilizator tla koji ne sadrži cement.
Proces proizvodnje ovog inovativnog materijala uključuje termičku obradu sirovina na temperaturama od 110 i 200 stepeni Celzijusa, čime se povećava njihova hemijska reaktivnost. Kombinovanjem s prirodnim silicijumom iz tla, nastaje geopolimerni spoj sposoban da očvrsne tlo do čvrstoće preko 160kN/m2, što je dovoljno za potrebe izgradnje puteva, temelja zgrada i mostova.
Oglas
Profesor Shinya Inazumi, član istraživačkog tima, objasnio je da su u toku ispitivanja naišli na problem curenja arsena iz nekih prvobitnih formula. Međutim, dodatkom kalcijum-hidroksida uspeli su da eliminišu taj rizik, čime je materijal postao bezbedan za korišćenje u urbanim sredinama.
Istraživači ističu da se novi materijal posebno ističe u područjima gde je tlo slabo i problematično, poput glinovitih zemljišta, jer konvencionalne metode stabilizacije u tim slučajevima zahtevaju visoke troškove i donose značajan ekološki teret.
Osim što je održiv, ovaj materijal ima i brojne praktične prednosti: brzo se stvrdnjava, otporan je na mraz, sulfate, hloride i druge agresivne uticaje iz okoline, što ga čini idealnim za primenu u ekstremnim uslovima i hitnim intervencijama poput sanacije terena nakon prirodnih katastrofa.
U ruralnim oblastima moguće je koristiti ovaj materijal i za izradu blokova sa niskim sadržajem ugljen-dioksida, kao zamenu za tradicionalne opeke koje zahtevaju pečenje i beton čija proizvodnja dodatno opterećuje okolinu.
Profesor Inazumi zaključuje da njihovo istraživanje ima širu misiju - redefinisanje načina na koji posmatramo industrijski otpad, jer kroz ovu tehnologiju on postaje vredan resurs, a ne teret.
